รู้,,ไม่รู้

posted on 06 Mar 2011 14:33 by theappendix
 
บางที การที่เรา ไม่รับรู้ อะไร สิ่งใด
 
ไม่ได้หมายความว่า เราไม่รู้  เราไม่สนใจ หรือ ใส่ใจ
 
เพียงแต่ การที่เราไม่ยอมรับรู้นั้น อาจจะหมายถึง การที่เราไม่ยอมรับความจริง
 
ซึ่่งการที่จะทำใจให้เรายอมรับความจริงได้นั้น ย่อมเป็นเรื่องยาก
 
แต่มันจะทำได้หากว่าใจเราเข้มแข็งพอ
 
 
"รู้บางอย่าง . . อาจจะทำให้เสียใจ
ไม่รู้ บางอย่าง . . อาจจะทำให้สบายใจ
แต่ " ยังไม่รู้ " เมื่อรู้บางอย่าง . . ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง"

 

วันเวลาแต่ละวันช่างผ่านไปเร็วมาก

รู้สึกว่า เพิ่งนำพวงมาลัยไปไหว้แม่มาเอง แต่ วันแม่ปีนี้วนกลับมาอีกและ

จริง ๆ แล้วเรากับแม่ถือว่าสนิทกัน

ถึงแม้ว่าจะเป็นแม่-ลูกที่มีความเห็นมักไม่ค่อยจะตรงกันสักเท่าไหร่

และที่สำคัญชอบแกล้งให้แม่โมโห และ เดี๋ยวแม่ก็จะมาว่า

แต่เราก็ไม่เคยโกรธ เพราะมันเป็นสิ่งที่เราตั้งใจ ^^"

(ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะบาปหรือเปล่านะ)

บ่อยครั้งที่เรามักจะแกล้งแม่โดยการที่เราแอบไปทำในสิ่งที่แม่สั่ง

เช่น แม่สั่งให้กวาดบ้าน ถูบ้าน แต่เราก็จะบอกว่า  'เดี๋ยว !!'  แล้วแม่ก็จะบ่นตามประสา

คล้อยหลังแม่สักพักเราก็จะรีบไปทำ แต่ที่ตอบไปว่า เดี๋ยวคือกะจะยั่วให้แม่บ่น,,แค่นั้น

แต่การแกล้งแม่ที่ร้ายแรงที่สุด คงเป็นเมื่อเร็ว ๆ นี้ ที่เรารวมหัวกับน้องชายหลอกแม่ว่า

น้องชายติด F วิชา.....สงสัยคงไม่จบสี่ปีแน่ ๆ เลย

แล้วแม่ก็รับรู้เรื่องงานวิชานี้มาโดยตลอด

ตอนเเรกคิดว่าแม่จะบ่น จะว่าเหมือนเคย

แต่เปล่าเลย,,คราวนี้แม่ซึม แล้วแม่ก็บอกว่า 'เรียนใหม่เลยหรอ'

เท่านั้นเเหละ เราไม่กล้าเล่นต่อเลย,,เลยเฉลยไป

สรุปโดนด่าชุดใหญ่ทั้งพี่และน้อง

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

เอาเป็นว่าพรุ่งนี้จะเป็นเด็กดีให้แม่สักวันแล้วกัน !!

 

^___________________________________^

 

 

อีกหนึ่งก้าว...ว

posted on 16 Jul 2010 19:02 by theappendix

 

เมื่อก่อนตอนที่สมัยยังเป็นเด็กประถม มักคิดเสมอ ๆ ว่า 'เมื่อไหร่จะได้เรียนมัธยมสักที'
เพราะตอนนั้นอยากตัดผมสั้นมาก ทั้งอยากไปโรงเรียนเอง ไม่ต้องให้ใครไปรับ-ส่ง

พอเรียนมัธยมต้น ความรู้สึกอยากไว้ผมยาวกลับมาอีกครั้ง,,ก็ได้แต่เฝ้าคอยว่าเมื่อไหร่จะได้ขึ้นเป็นพี่ม.ปลาย
เพราะอยากทำกิจกรรมกี่ฬาสี อยากคุมน้องบนแสตนด์เชียร์กีฬา

พอได้ขึ้นม.ปลาย ได้เรียนรู้ชีวิตเพิ่มมากขึ้น ได้รู้กจักคนหลาย ๆ ด้านและก็อยากที่จะเข้ามหา'ลัยเร็ว ๆ
แล้วแล้วความใฝ่ฝันนั้นที่อยากคุมน้องเชียร์กีฬาก็ได้เป็น,,พี่ว๊าก มากกว่าที่ฝันไว้เสียอีก ^^"

สุดท้ายตอนเรียนมหา'ลัย แรก ๆ ในใจอยากรีบจบเร็ว ๆ อยากเป็นผู้ใหญ่ อยากไปใช้ชีวิตเชิญโลกกว้าง
แต่พอสองปีสุดท้ายก่อนจบมันเกิดความผูกพันระหว่างพวกเราเอาไว้จนแทบอยากจะหยุดเวลาเหล่านั้นเอาไว้
หากแต่มันคงเป็นไปไม่ได้ เพราะชีวิตคนเราคงต้องมีการก้าวย่างเพื่อหาหนทางในการเดินไปข้างหน้าของแต่ละคน
จนวันนั้น ฉันตัดสินใจเลือกที่จะไปทำงานแทนที่จะไปเรียนต่อ,,กะว่าจะลองดูสักตั้งว่าเส้นทางที่ฉันเลือกมันจะเป็นอย่างไร
เอาเป็นว่า วันจันทร์นี้ จากที่เคยเป็นมนุษย์สุขนิยม จะกลายเป็นมนุษย์เงินเดือนแล้วหล่ะค่ะ

 

สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

^________________________________^